Slaapstand Waar Nederland in zee verdwijnt: de kust, maar ook het moment dat Nederland onder water loopt. Gillen kleine kinderen naar ouders die verbranden: een apocalyptisch tafereel (verwijzing terug naar Schrikbeeld, het ‘Laatste Oordeel’), maar ook gewoon strandleven (kinderen die uitgelaten gillen van plezier, ouders die verbranden omdat ze te lang in de zon liggen). Een onschuldig tafereel van ontspanning met zon en zee krijgt hier een onheilspellende lading. De zee als hoofdrolspeler in de catastrofe die ons te wachten staat. Het zonnebaden staat voor het niets doen terwijl een milieuramp op ons afkomt, en verwijst naar de opwarming van de aarde. In slaapstand verspillen de schouders hun licht: de slaapstand is de stand waarin apparaten staan als je ze niet gebruikt maar ook niet uitzet. Daarmee verbruiken ze nog wel energie. In het kader van klimaatverandering is het verstandig die verspilling tegen te gaan. Maar de slaapstand is ook de houding van de mens die liever zonnebaadt dan actie onderneemt om de opwarming van de aarde tegen te gaan. We verspillen op die manier niet alleen letterlijk licht, maar ook ons eigen licht, ons goddelijk licht, en wel het licht van onze schouders, omdat we in feite engelen zijn die de hemel op aarde kunnen vestigen, engelen met aan onze schouders vleugels van licht. Toelichtingen Schuilkerk