Weggaan Misschien was ik in een vorig leven een rivier: verwijst terug naar Wake. Een rivier blijft altijd zichzelf, of de bedding nu laag is of diep, smal of breed, vrij of gehinderd. Een mens is ook een rivier: hij past zich aan, maar blijft altijd mens. Het is de kunst om als mens aan die oorsprong trouw te blijven, want net als een rivier heeft iedere mens ook een bron waar hij of zij uit ontspringt, en net als een rivier uitmondt in zee, vindt ieder mens uiteindelijk zijn bestemming door zijn eigen weg af te leggen en op te gaan in het grote geheel van liefde waar we ten diepste uit bestaan. Het is alsof de ik-figuur hier weer die ware aard van zichzelf vermoedt. Let wel: zie Golven – van de buitenkant is niet goed te zien dat we van binnen in feite allemaal hetzelfde zijn, ook niet wat we meedragen met onszelf. De kelders (uit Wake) lijken behekst, maar zijn dat misschien wel helemaal niet. Een schuilkerk is uiteraard ook hét beeld van een buitenkant die zijn ware binnenkant niet (direct) prijsgeeft. samenkomst: denk aan de tent der samenkomst, het gedeelte van het tabernakel vòòr de Ark des Verbonds, waar de ner tamid brandde (zie Stadsrand). Toelichtingen Schuilkerk