Konden we maar, o konden we maar,
dat ene vuistje leven, dat ons door God gegeven is,
openblazen, besprenkelen en de droge ruis erin vervangen
door de unieke muziek van een volgestroomd schoolplein.

Kende de mens maar een regenseizoen,
dat, luid als applaus op het juiste moment,
neer zou storten over de afgrond
en in de zorgvuldig bestemde gebieden
bloei teweegbracht, een lofzang op klokslag,
in plaats van dit bliksemend klimmen en dalen
van buien met hun valse start en plotse diepe plassen,
zodat, als een dirigent,
de schaduw komt wanneer het tijd is,
en op het afgesproken teken
eensklaps alle wolken breken.