Ik zal met mijn gezicht
voorover in de modder storten.
Ik zal de stroomschok voelen
en het regenen van stenen.

Maar mijn liefste is de morgen.
Hij drukt mij tegen zich aan
en ik leef onophoudelijk.

Ik zal de zwermen aan zien vallen
en geen kind kunnen beschermen.
Ik zal met een gebogen rug
geknield de slagen tellen.

Maar mijn liefste is de morgen.
Hij leidt mij omhoog
als een kind dat monsters hoedt.

Ik zal de roep om de staf
van gerechtigheid niet kunnen smoren,
de stem in mijn middenrif
niet tot bedaren kunnen brengen.

Maar ik zal een lied aanheffen,
zoals de vruchten in hun binnenste,
zoals de korrels in het graan,
zoals elk schepsel tot zijn Maker.

Want mijn liefste is de morgen.
Hij drukt mij tegen zich aan
en ik leef onophoudelijk.