Dat was het dan

Door dichte mist gereden.
Achter de gordijnen:

het wachten, het branden.
‘Tot straks.’ ‘Tot straks.’

Zonder spijt de twee injecties.
Naast haar, op de pianokruk: ik.

Kaarsrechte rode streepjes
toonden elf uur negentien.

Vreemden tilden haar lichaam de trap af,
de ring nog strak om haar vinger.

De zon scheen;
het leek wel lente.

Terug naar de selectie

Comments are closed.